Του Κώστα Κεφαλογιάννη
Τα επεισόδια στο νοσοκομείο Νικαίας με αφορμή την επίσκεψη του Υπουργού Υγείας Άδωνι Γεωργιάδη επανέφεραν στη συζήτηση το διαχρονικό και κάπως …ξενέρωτο κλισέ: “Καταδικάζουμε τη βία από όπου κι αν προέρχεται”.
Το οποίο σε πολλές περιπτώσεις συνοδεύεται από ένα “ναι μεν, αλλά….” , κάτι βέβαια που ακυρώνει αμέσως ότι έχει ειπωθεί πριν. Και πρωτίστως την υποτιθέμενη καταδίκη της βίας.
Ο Άδωνις Γεωργιάδης είναι μια προσωπικότητα που προκαλεί αντιδράσεις, ουδεμία αμφιβολία επ’ αυτού. Ο λόγος του είναι συχνά βίαιος και κακοποιητικός και σχεδόν πάντα τοξικός. Επιπλέον, όσο κι αν ο ίδιος επιμένει ότι δημιουργεί το καλύτερο ΕΣΥ όλων των εποχών (!) , τα προβλήματα στα δημόσια νοσοκομεία είναι τεράστια και εμείς εδώ στην Κρήτη το γνωρίζουμε όσο λίγοι.
Τίποτα από τα παραπάνω δεν δικαιολογεί επιθέσεις, τραμπουκισμούς και προπηλακισμούς εις βάρος του. Η αντιπαράθεση με πολιτικούς όπως ο κ. Γεωργιάδης δεν μπορεί να είναι σε κανένα άλλο επίπεδο πλην αυτών των επιχειρημάτων και των θέσεων.
Ο Άδωνις και ο κάθε Άδωνις άλλωστε, δεν αποδυναμώνεται με τέτοιες επιθέσεις. Το ακριβώς αντίθετο: βρίσκει πάτημα, μέσω της θυματοποίησης, να σπεκουλάρει ακόμα περισσότερο στον ακραίο, διχαστικό λόγο που αποτελεί την δυναμή τους. Εκτός των άλλων δηλαδή, είναι (οι επιθέσεις εναντίον του) και σκέτη βλακεία.
Όμως το παραπάνω έρχεται δεύτερο. Το πρωτεύον, για να μη χάσουμε την ουσία, είναι αυτό που είπαμε από την πρώτη παράγραφο. Να καταδικάσουμε την βία και να το εννοούμε.
Υπάρχουν πολύ συγκεκριμένοι λόγοι που εμείς οι “ακροκεντρώοι” φλώροι επιμένουμε πώς στις φιλελεύθερες αστικές δημοκρατίες κανένα είδος βίας, πλην της κρατικής, είναι ανεκτό. Σε μια οργανωμένη πολιτεία μονάχα το κράτος επιτρέπεται να ασκεί βία, υπό συγκεκριμένες προϋποθέσεις και μέσα σε συγκεκριμένες συνθήκες. Και έχει τεράστια σημασία, οφείλουμε να το επισημάνουμε, εκεί που υπάρχει κατάχρηση του δικαιώματος στην βία από το κράτος, δηλαδή κατάχρηση εξουσίας (όπως συμβαίνει και στην Ελλάδα, δυστυχώς, συχνά) να είμαστε ακόμα πιο σκληρά απέναντι και να μην ψάχνουμε δικαιολογίες. Καταδικάζω την βία από όπου κι αν προέρχεται σημαίνει αυτό και τίποτα λιγότερο.
Οτιδήποτε διαφορετικό δημιουργεί συνθήκες ζούγκλας. Και στην ζούγκλα, δεν θα θριαμβεύσει η δικαιοσύνη και η ανθρωπιά ξέρετε. Θα θριαμβεύσει ο πιο ισχυρός και μαζί ο ατομικισμός – ο σώζων εαυτόν σωθήτω σα να λέμε. Ορισμένοι ενδεχομένως να το προτιμούν και να θεωρούν ότι εκείνοι θα επικρατήσουν.
Εμείς, ως γνήσιοι φλώροι όπως γράψαμε ήδη, προτιμούμε την σύμβαση της δημοκρατίας, όσα προβλήματα κι αν έχει. Μια σύμβαση που προσφέρει άπλετο χώρο για πολιτική αντιπαράθεση με τον κ. Γεωργιάδη μα – δεν πρέπει να δώσει – ούτε σπιθαμή για βία και τραμπουκισμούς εις βάρος του.
