Δεν μου αρέσει η εικόνα τους φιλάθλου του ΟΦΗ, που μουτζώνει και βρίζει το Νίκο Παπαδόπουλο.
Τη θεωρώ άδικη και δεν είναι και της δικής μου αισθητικής, όταν μιλάμε για ένα προπονητή που ανέβασε τον ΟΦΗ στην Σούπερ Λίγκ, το 2018, μέσα από πολλά προβλήματα.
Δεν ήταν μόνος βέβαια, αλλά ήταν το σημείο αναφοράς, αυτής της επιτυχίας.
Ο πολύς κόσμος του ΟΦΗ, ξέρει και δεν έχει μνήμη χρυσόψαρου.
Το ίδιο θα έγραφα για το Νίκο Νιόπλια, αλλά και το Νίκο Αναστόπουλο, προπονητές καθοριστικοί, στη νεότερη εποχή της ομάδας.
Το πρόβλημα του Παπαδόπουλου, είναι ότι δεν έχει ξεπεράσει την άδικη αποπομπή του, απο την ομάδα.
Και λέω άδικη, γιατί και τότε το είχα γράψει, ότι πλήρωσε εκείνος το μάρμαρο της ανυπαρξίας του ΟΦΗ, εκείνη την περίοδο, αλλά και μιας καταστροφικής νοοτροπίας, που έβαλε σε μεγάλους μπελάδες την ομάδα.
Πλακώθηκε με ένα στοιχηματατζή, παράγοντα της αντίπαλης ομαδας, που γυρόφερνε έξω από το γραφείο του και έβριζε τους διαιτητές στα αποδυτήρια του ΟΦΗ.
Αντί να τον πετάξουν άλλοι με τις κλωτσιές έξω, το έκανε αυτός, με κάποιο τρόπο, λόγω του εκρηκτικού του χαρακτήρα.
Του φέρθηκαν άδικα και χωρίς συναίσθημα. Αυτό, ο ίδιος, δεν το ξεπέρασε ποτέ. Και αυτό, είναι το λάθος του.
Ο ΟΦΗ ήταν πάντα το όνειρο του Παπαδόπουλου, ήθελε να δουλέψει στην ομάδα σαν προπονητής και να γράψει ιστορία. Κοιμόταν το βράδυ και ξυπνούσε με αυτό, από τη μέρα που σταμάτησε τη μπάλα.
Και το έκανε. Απλά το όνειρο του, κόπηκε στη μέση και εκείνος ξύπνησε απότομα.
Δεν το ξεπέρασε ποτέ αυτό και το έδειξε, σε μετέπειτα, συνεντεύξεις του.
Εκανε λόγο, για προσπάθεια αφανισμού της καριέρας του, από εκείνους που τον έδιωξαν τότε απο τον ΟΦΗ και τον τρόπο που παρουσίασαν το διαζύγιο. Μπορεί και να είχε δίκιο. Ο ΟΦΗ όμως, δεν ειναι τα πρόσωπα.
Ο σύλλογος, αλλά και ο κόσμος του έδωσε πολλά και εκείνος ανταπέδωσε την αγάπη αυτή.
Ο Παπαδόπουλος, φαίνεται ηθελημένα ή όχι, όποτε ανταμώνει με τον ΟΦΗ, να θέλει να πάρει μια ρεβάνς.
Στον πρώτο ημιτελικό Κυπέλλου στο Παγκρήτιο, τον είδα να τσακώνεται με τον Κόντη, μετά με τον Λαμπρόπουλο.
Αυτά μπορούν να συμβούν σε ένα παιχνίδι, αλλά ο φίλαθλος στην εξέδρα, επηρεάζεται.
Στον αγώνα, του πρώτου γύρου, έδειξε να απολαμβάνει τα 4 γκολ απέναντι στον ΟΦΗ, που έτρωγε την μια κόκκινη, μετά την άλλη. Θα μου πείτε, προπονητής του Λεβαδειακού είναι, τι να έκανε.
Και αυτό είναι μέσα στο ποδόσφαιρο, αλλά επαναλλαμβάνω, ο απλός φίλαθλος, δεν μένει αμέτοχος, απέναντι σε όλα αυτά.
Τώρα είναι και στη μέση, με τα καραγκιοζιλίκια του Κομπότη με τα εισιτήρια, που έχουν δημιουργήσει ένταση στον κόσμο, για τον δεύτερο ημιτελικό Κυπέλλου, με τον Λεβαδειακό.
Δεν χρειάζεται κάθε φορά, ο Παπαδόπουλος, να αναζητάει εχθρούς και ενόχους, στο Ηράκλειο.
Και κάθε φορά η κάθοδος του, να έχει ένταση, αντί να έχει ένα υγιή επαγγελματισμό.
Η εικόνα αυτή, τον αδικεί.
Πέρσι, αλλά και φέτος με τον Λεβαδειακό, κάνει φανταστική πορεία και έχει βρεί μια ομάδα που τον πιστεύει.
Η ζωή συνεχίζεται και ο ίδιος έχει αποδείξει προπονητικά, ότι είναι πολύ καλύτερος, απο κάποιους που κατά καιρους, έκατσαν στον πάγκο, που κάθισε και ο ίδιος, στον ΟΦΗ.
