Τώρα, το Σαββατοκύριακο στη Νέαπολη, στη δοξολογία στη Μεγάλη Παναγία, που έκανε την τελευταία λειτουργία ο νέος μητροπολίτης Τίτος, άστραψε και βρόντηξε, μίλησε για πολλά ακόμη και για τη δημοκρατικότητα της Εκκλησίας και της Συνόδου της!
Μίλησε αυτοκριτικά , μίλησε για τον Νεκτάριο, για τα λάθη που ο ίδιος έκανε, για πολλά που παραλίγο να δημιουργήσουν προβλήματα. Και ζήτησε από τον Τίτο να μην διαψεύσει τον κόσμο που τον αγαπά και να εφαρμόσει τον…συγκρητισμό!
Είπε ότι «η Σύνοδος είναι συμφωνία, όχι ταύτιση» και ότι η Εκκλησία αποτελεί το μοναδικό αληθινά δημοκρατικό πολίτευμα, αφού σε αυτήν «χωρούν όλες οι φωνές». Όπως χαρακτηριστικά ανέφερε, η συμφωνία είναι το αντίδοτο τόσο στην αφωνία όσο και στις παραφωνίες, σηματοδοτώντας ξεκάθαρα μια αλλαγή σελίδας στην Εκκλησία της Κρήτης, όπου πλέον κυριαρχεί η ΣΥΝ-φωνία και όχι οι προσωπικές επιβολές.
Ο Αρχιεπίσκοπος αναφέρθηκε σε λάθη του παρελθόντος και να εξηγήσει γιατί η Εκκλησία πορεύεται με σεβασμό στην ελευθερία του άλλου και στην ευθύνη της συνείδησης. Η αναφορά του στη χαρά του λαού και στη σημασία οι αποφάσεις της Εκκλησίας να γίνονται αποδεκτές με το «Δόξα τω Θεώ» ανέδειξε τον ποιμαντικό πυρήνα της τοποθέτησής του.
Ο κ.κ. Ευγένιος έστειλε σαφές μήνυμα ότι η Εκκλησία της Κρήτης δεν πορεύεται με φόβο, αλλά με ευθύνη απέναντι στον λαό.
Μάλιστα παραδέχθηκε ότι παρενέβη λανθασμένα, ζητώντας από τον τότε Μητροπολίτη Πέτρας κ. Γεράσιμο να διατηρήσει τον Τίτο συνεργάτη, κάτι που εκ των υστέρων αναγνώρισε πως δεν είχε κανένα πνευματικό δικαίωμα να πράξει.
Όπως σημείωσε, η Εκκλησία προχωρά όταν οι επίσκοποί της ακούν τη συνείδησή τους και όχι εξωτερικές πιέσεις, ακόμη κι αν αυτό σημαίνει διαφωνίες – γιατί αυτές, όταν είναι γόνιμες, οδηγούν τελικά στη συμφωνία.
Και αναφερόμενος στον Τίτο είπε ότι η φωνή του δεν προστίθεται απλώς αριθμητικά, αλλά ουσιαστικά στη συνοδική σύνθεση. «Έτσι βγαίνει η συμφωνία», ανέφερε, δίνοντας έμφαση στο ότι η Εκκλησία δεν λειτουργεί με σιωπές ή ισοπεδωτικές ταυτίσεις, αλλά με πολυφωνία που καταλήγει σε κοινό βηματισμό.
Μάλιστα αναφέρθηκε στον τάφο πίσω από τη Μεγάλη Παναγία, αυτός του Μακαριστού Νεκταρίου, πνευματικού του πατέρα, έναν τάφο που –όπως είπε– «δεν σταμάτησε ποτέ να μιλά και να κηρύττει». Έναν τάφο που δεν είναι σιωπή, αλλά ζωντανή μαρτυρία αλήθειας και συνέχειας, που στέλνει διαρκώς μηνύματα στην Κρητική Εκκλησία και στον λαό της. «Όταν μιλούν οι πεθαμένοι, πρέπει να ακούν οι ζωντανοί», υπενθύμισε, υπογραμμίζοντας πως η Εκκλησία οφείλει να παραλάβει, να αυξήσει και να παραδώσει όσα της εμπιστεύτηκαν οι προηγούμενοι.
