Αλήθεια, υπάρχει ομορφότερο πράγμα από το να προσπαθεί κάποιος και να αγωνίζεται ώστε να καταφέρει να είναι στη ζωή του όσο το δυνατόν δίκαιος, να κυνηγά και να προάγει την εντιμότητα και να κάνει το παν για να προστατεύει και να περιφρουρεί την αθωότητα που κατοικεί στο βάθος και στη ψυχή του μικρού του εαυτού.
Πραγματικά, δύσκολο εγχείρημα θα σκεφτεί κανείς. Όμως, συγκεντρώνει τη γοητεία και τη βαθύτατη πρόκληση ώστε να προταθεί και να επιχειρηθεί στην πορεία του ανθρώπινου βίου. Να γίνει τρόπος ζωής, σκοπός και κατεύθυνση.
Πόσο διαφορετικά θα ήταν τα πράγματα λοιπόν και η ίδια η κοινωνία αν ο καθένας υιοθετούσε και έβαζε μπροστά τέτοια στοιχεία: Να μην αδικεί με τις πράξεις του, ούτε τον εαυτό του αλλά ούτε και τα άτομα που συνδιαλέγεται και συναναστρέφεται προσωπικά, εργασιακά και κοινωνικά. Να διατηρεί ισορροπίες και να δίνει προτεραιότητα στην ισοτιμία και την ισονομία. Να μην σκέφτεται πως θα ρίξει τον άλλον σε κάθε επιμέρους έργο και μοίρασμα… και στις περιπτώσεις που υπάρχουν αμφιβολίες να προτιμά να είναι λειψό το δικό του μερίδιο παρά να λάβει από το μερίδιο που δεν του ανήκει.
Επίσης, να μην σπαταλά χρόνο για να δείχνει και να φαίνεται τίμιος και έντιμος αλλά να είναι έντιμος. Αυτό σημαίνει να είναι καθαρός από πολλές απόψεις και να μην έχει προβεί σε αυθαιρεσίες και πράξεις που στερούνται τιμής για εκείνον, που βλάπτουν τον διπλανό του αλλά δεν τιμούν και την κοινωνία της οποίας αποτελεί κομμάτι και μέλος. Εντιμότητα δεν είναι μόνο να μην έχεις διαπράξει κλοπή ή παραβατική πράξη αλλά να γνωρίζεις και να προάγεις την αξιοπρέπεια, την ειλικρίνεια, την ευσυνειδησία, το σεβασμό, την συμπερίληψη, την αλληλεγγύη. Τον ανθρωπισμό.
Ακόμα, όταν κάποιος προτάσσει και πορεύεται με αθωότητα είναι ότι πιο υπέρτατο. Δεν σκέφτεται και δεν πράττει εγωιστικά και με κακία, δεν αφήνει το μίσος, το φθόνο και τη ζήλια να τον κυριεύουν αλλά μάχεται να τα απομακρύνει και να τα αποβάλλει… προστατεύοντας την αθωότητα που βρίσκεται μέσα του Έτσι, αφήνει το λουλούδι της αθωότητας να ανθίσει. Στην αθωότητα, το βλέμμα είναι διάφανο και καθάριο, η συνείδηση ήσυχη και η ψυχή ελαφριά
Σίγουρα, αν κοιτάξουμε όλοι το παρελθόν μας και τη ζωή μας μέχρι τώρα… θα ανιχνεύσουμε και (αν το θέλουμε και μόνο) θα αναγνωρίσουμε μικρά ή μεγάλα ατοπήματα ή ολισθήματα που αφορούν τη δικαιοσύνη, την εντιμότητα και την αθωότητα. Το σημαντικό και κρίσιμο της υπόθεσης είναι πόσα από αυτά τα στοιχεία που εντοπίσαμε κατορθώσαμε να αλλάξουμε, να διορθώσουμε ή να βελτιώσουμε κατ’ ελάχιστο.
Προσωπικά, κι εγώ ο ίδιος (που υπογράφω το άρθρο) δεν θεωρώ ούτε και πιστεύω για μένα ότι είμαι ο άξιος των αξιοτέρων. Ίσα ίσα, που κατατάσσω τον εαυτό μου στην προσπάθεια και στην αρχή της διαδρομής… όχι στην ολοκλήρωση. Θέλει πολλή δουλειά για να φτάσεις στην ολοκλήρωση, κι αν φτάσεις κάποτε.
Και μια τελευταία συμβουλή, να προσέχετε ποιους ανθρώπους αποδέχεστε να ακολουθείτε ως παράδειγμα και πρότυπο στη ζωή σας και το λέω εκ βαθιάς και δυσάρεστης προσωπικής εμπειρίας. Ξέρετε, στα χρόνια της νιότης πίστεψα (κι εγώ) πάρα πολύ σε ένα άτομο του ευρύτερου οικείου περιβάλλοντος, για τον οποίο και νόμιζα ότι ήταν διαφορετικός. Μάλιστα, τον ευεργέτησα με τον τρόπο μου και τις μικρές μου δυνάμεις. Στάθηκα δίπλα του, σε εύκολες και δύσκολες καταστάσεις. Όσα έλαβα από εκείνον ήταν υποτίμηση, ψέματα, προσβολές, απειλές, χειροδικία και κάθε είδους «τρικλοποδιές»… και πολλά άλλα αρνητικά. Αυτός ο άνθρωπος, όταν κάποιος εναντιωνόταν και δεν πήγαινε με τα νερά του, συνήθιζε να λέει τη φράση: «Θα τον τελειώσω!». Που να ήξερε, ότι με τέτοιες αντιλήψεις, συμπεριφορά και πρακτικές ο ίδιος είναι ήδη «τελειωμένος»… ηθικά, ψυχικά, κοινωνικά, ατομικά. Και είναι καθόλα λυπηρό, ως παράδειγμα.
Γι’ αυτό αγαπητοί μου φίλοι και αναγνώστες, όπως μπορεί ο καθένας και όσο μπορεί να ορκίζεται κάθε μέρα – κάθε στιγμή και ώρα… στη δικαιοσύνη, την εντιμότητα και για την αθωότητα του. Δεν υπάρχει άλλος δρόμος, μονάχα αυτό το ένα μονοπάτι της ψυχής, της υπομονής, του αγώνα και της αλήθειας. Αυτό, που αξίζει να το περπατήσουμε. Κι εσείς, κι εγώ.
