Αγαπητοί μου φίλοι και αναγνώστες, αναρωτιέμαι καμιά φορά ότι υπάρχουν εγκλήματα που τιμωρούνται και άλλα που μένουν ατιμώρητα. Πράξεις και συμπεριφορές άδικες και ανεπαίσχυντες όπου οι ενεργούντες και αυτουργοί ή συναυτουργοί φτάνουν μέχρι το εδώλιο και μπροστά στο αναγκαίο και καθάριο βλέμμα της δικαιοσύνης, ώστε να τους αποδοθεί η αντίστοιχη ποινή ως τιμωρία και συμμόρφωση… και άλλες που οι υπεύθυνοι και υπαίτιοι για διάφορους λόγους, είτε επειδή γνωρίζουν πως θα κινηθούν και καλύπτουν τα ίχνη τους είτε επειδή τα θύματα δεν τους κατονομάζουν ή δεν τους καταγγέλλουν από φόβο και αδυναμία, πολύ συχνά συμβαίνει να κυκλοφορούν ελεύθερα διαπράττοντας ξανά και ξανά το έγκλημα τους.
Έτσι, έχουμε θύτες που κακοποιούν συστηματικά γυναίκες και μικρά παιδιά, δράστες κλοπών σε καταστήματα και σε σπίτια, εμπλεκόμενους σε σκληρά κυκλώματα τοκογλυφίας, οργανωμένους σε δίκτυα σωματεμπορίας και σεξουαλικής εκμετάλλευσης, διακινούντες παιδική πορνογραφία, άτομα που διέπραξαν ανθρωποκτονία ή απαγωγή. Ακόμα και ορισμένους πολιτικούς που αδίκησαν και υπέπεσαν σε σοβαρές αυθαιρεσίες… και γενικά, ανθρώπους παράνομους ή εγκληματίες που οι αρμόδιες αρχές παρά την όποια προσπάθεια τους καθίστατο δύσκολο ή αδύνατο εκ συνθηκών για να φτάσουν στην αποκάλυψη ή τη σύλληψη τους.
Και σκέφτομαι λοιπόν, πως γίνεται αυτοί οι άνθρωποι να τη γλιτώνουν και να συνεχίζουν τρόπον τινά το αξιόποινο έργο τους χωρίς να υπάρξει ο απαραίτητος και αναγκαίος ποινικός κολασμός. Και δεν επιρρίπτω βέβαια ευθύνες στις αρχές και στις υπηρεσίες… γιατί και οι άνθρωποι των διωκτικών αρχών τι να πρωτοκάμουν και τι να πρωτοπρολάβουν. Δεν γίνεται να είναι πανταχού παρών – ούτε και γίνεται να εξιχνιάζονται τόσες πολλές υποθέσεις που τελούνται ταυτοχρόνως σε μια πόλη ή μια χώρα (χωρίς με αυτό να εννοώ ότι θα πρέπει να εκλείπει το αίσθημα δημόσιας ασφάλειας και προστασίας των πολιτών).
Όμως, το ζητούμενο του κειμένου αυτού και η κατεύθυνση είναι εντελώς διαφορετικά. Αναφέρθηκαν παραπάνω φράσεις και προτάσεις για εγκλήματα που ίσως μένουν ατιμώρητα, για δράστες που κυκλοφορούν ατάραχοι σαν να μη συμβαίνει το οτιδήποτε, για παράνομους που τη γλιτώνουν. Κι όμως φίλοι μου, κανένα έγκλημα, αδικία και κανένας βασανισμός δεν μένει χωρίς απάντηση έστω κι αν φαινομενικά έτσι αποτυπώνεται.
Σε μια συζήτηση που είχα παλαιότερα με κάποιον ιερωμένο εξιστορούσα ένα θέμα που κατά τη γνώμη μου ξεχείλιζε από αδικία… και από τη μεγάλη μας κουβέντα τότε, μου έμειναν λίγες λέξεις που περικλείουν ολόκληρο το νόημα. Όπως και από την πολύ πρόσφατη επικοινωνία με έναν δεύτερο ιερωμένο για ένα διαφορετικό θέμα, συγκράτησα κι από εκείνον λόγια με υψηλά και σπουδαία μηνύματα και νοήματα. Αυτές οι λέξεις και τα λόγια είναι στην πρώτη περίπτωση: «Μη λησμονούμε τη δικαιοσύνη του Θεού» και στη δεύτερη: «Όλοι μας, ευελπιστούμε το έλεος του Θεού».
Και είναι αλήθεια τελικώς, ότι θα έρθει κάποτε η στιγμή που ο καθένας (όποιος κι αν είναι αυτός) θα λογοδοτήσει και θα κριθεί όχι για τις πράξεις του αλλά από τις πράξεις του, όχι ενώπιον ποινικών δικαστηρίων και επί γης (τα οποία κατάφερε και απέφυγε για τον όποιο λόγο) αλλά θα σταθεί μπροστά σε «Ουράνια δικαστήρια» που δεν θα τον ανακρίνουν ούτε και θα του θέσουν πιεστικές και διερευνητικές ερωτήσεις. Το μόνο που θα κάνουν είναι να κοιτάξουν βαθιά μέσα στη ψυχή του… τι βάρος σηκώνει ή όχι. Αν στάθηκε άξιος και ευεργέτησε τον εαυτό του και άλλους κατά την πορεία του… και σίγουρα, αν πλήγωσε και πως πλήγωσε, αν αδίκησε, αν προκάλεσε πόνο και βασάνισε, αν έσφαλε και πόσες φορές έσφαλε… κι αν μετανόησε αληθινά – επειδή το ένιωσε και όχι εξ ανάγκης.
Σε αυτά τα «Ουράνια δικαστήρια» δεν θα μπορεί να εξαγοράσει την «ποινή» με χρηματική εγγύηση, δεν θα μπορεί να κάνει έφεση, δεν θα μπορεί να ορίσει δικηγόρο, δεν θα μπορεί να κερδίσει απόφαση με αναστέλλουσα δράση και χαρακτήρα. Και όχι επειδή ο Θεός είναι κακός ή τιμωρός ή εκδικητικός… αλλά επειδή θα έρθει κατ’ αντιπαράσταση με τις ίδιες τις πράξεις και τον εαυτό του. Εξάλλου, είναι δεδομένο εκ της γραφής ότι «παράβασις και παρακοή λαμβάνει ένδικον μισθαποδοσίαν».
Εκεί λοιπόν θα φανεί η προετοιμασία που έκανε (ο καθένας μας) στην εγκόσμια ζωή και θα κριθεί το πως και που θα πορευθεί πλέον. Και δεν αναφέρομαι βέβαια στο πόσες φορές πήγε στην Εκκλησία και αν πήγε, πόσες νήστεψε και πόσες έλαβε τη Θεία Κοινωνία… έτσι κι αλλιώς, ο υπογράφων είναι ακατάλληλος και ελάχιστος για τέτοιες διαπιστώσεις. Όμως, θα μετρήσει το πόσο καθαρή και ελαφριά ψυχή παραδίδει από τη ζωή και από τα χρόνια που του χάρισε ο ίδιος ο Θεός… και θα βρεθεί μπροστά στη Δικαιοσύνη και το Έλεος του.
