Ερευνητές από το Πανεπιστήμιο του Waterloo ανακάλυψαν ότι μια ειδική μορφή ξυλάνθρακα είναι εξαιρετικά αποτελεσματική στην απορρόφηση του χρωμίου και στη μετατροπή του από μια μορφή τοξικών βιομηχανικών αποβλήτων σ’ αυτήν που εμφανίζεται στα συμπληρώματα διατροφής.
Το χρώμιο είναι ένα βαρύ μέταλλο που υπάρχει σε δύο μορφές: Το χρώμιο (III) που είναι ένα ασφαλές μικροθρεπτικό συστατικό, απαραίτητο για το σώμα μας. Και το χρώμιο (VI) που είναι επικίνδυνο καρκινογόνο και συνδέεται με τον καρκίνο των ωοθηκών, των πνευμόνων και του ήπατος, καθώς και με προβλήματα αναπαραγωγής.
Η επικίνδυνη μορφή δημιουργείται συνήθως κατά τη διάρκεια βιομηχανικών διεργασιών όπως η βυρσοδεψία δέρματος, η παραγωγή ανοξείδωτου χάλυβα και η εξόρυξη, αλλά μπορεί επίσης να εμφανιστεί φυσικά με την παρουσία ορυκτών μαγγανίου.
Το Biochar, μια μορφή άνθρακα που παράγεται που προκύπτει από γεωργικά απορρίμματα, μελετάται ως πιθανό εργαλείο για την καταπολέμηση της ρύπανσης και ειδικότερα για να απαλλαχτούν οι βιομηχανικές εγκαταστάσεις από χρώμιο.
Ο Φίλιπ Μπουντιμίρ, υποψήφιος διδάκτορας περιβαλλοντικών επιστημών στο πανεπιστήμιο του Waterloo, στον Καναδά, ήθελε να μάθει τι συμβαίνει όταν το νερό που έχει μολυνθεί με χρώμιο (VI) αναμιγνύεται με ένα βιοκάρβουνο με βάση τη βελανιδιά. Το πρώτο πράγμα που παρατήρησε ήταν ότι το βιοκάρβουνο δρούσε σαν ενεργός άνθρακας σ’ ένα φίλτρο νερού, απορροφώντας το χρώμιο και εμποδίζοντάς το να «βγει» στο έδαφος.
Στη συνέχεια, χρησιμοποιώντας προηγμένες τεχνολογίες, έψαξε το βιοκάρβουνο για να δει πού εναποτίθεται το χρώμιο. Βρήκε ότι, ενώ το διάλυμα αρχικά περιείχε μόνο Cr(VI), έπειτα από 120 ώρες (5 ημέρες), το 85% είχε γίνει Cr(III). Έτσι, όχι μόνο το βιοκάρβουνο απορροφούσε το τοξικό χρώμιο, αλλά το μετέτρεπε και στην ασφαλέστερη μορφή του.
«Είμαστε χαρούμενοι που είδαμε ότι η πλειονότητα αυτών που βρίσκαμε στους κόκκους βιοκάρβουνου ήταν χρώμιο (ΙΙΙ) και όχι χρώμιο (VI)», είπε ο Μπουντιμίρ. Αυτό θα μπορούσε ενδεχομένως να χρησιμοποιηθεί ως εργαλείο για την εξυγίανση των υπόγειων υδάτων, πρόσθεσε.
Η έρευνά του δημοσιεύεται στο περιοδικό Chemosphere.
