Του Κώστα Κεφαλογιάννη
Ο κόσμος στη Θύρα 4 έκανε το πρώτο βήμα: το πανό που ανέβασαν τα παιδιά στην κερκίδα έφερε δάκρυα στα μάτια σε εμάς που είχαμε ζήσει την κατάκτηση του κυπέλλου το 1987, είχαμε ζήσει και ολόκληρη τη χρυσή περίοδο του Ευγένιου Γκέραρντ.
Εν συνεχεία το Γεντί Κουλέ, στα καλύτερά του, έγινε “καμίνι” και κράτησε την ομάδα όρθια όταν έμοιαζε να λυγίζει από το άγχος. Υπέροχη ατμόσφαιρα, δίχως το παραμικρό παρατράγουδο, με οπαδούς και των δυο ομάδων να τραγουδούν μέχρι τέλους.
Τα παραπάνω θα είχαν μικρή σημασία αν οι παίκτες του δεν έβρισκαν τελικά τον τρόπο να ανταποκριθούν στην ιστορική περίσταση. Δύσκολα, αγχωτικά, με λίγη τύχη, χωρίς ιδιαίτερα καλό ποδόσφαιρο, με τον Μπάκιτς τερματοφύλακα/βολεϊμπολίστα, με κάποιον τρόπο, με όποιον τρόπο, τα κατάφεραν. Ο ΟΦΗ προκρίθηκε στον τελικό μετά από 35 χρόνια και ετοιμάζεται για μια βραδιά γιορτής στο ΟΑΚΑ στις 17 Μάϊου.
Μετά ο Μίλαν Ράσταβατς, στις πρώτες του δηλώσεις μετά την μεγαλύτερη επιτυχία της ελληνικής του καριέρας, φρόντισε να δείξει ότι τόσο ο ίδιος, όσο και το κλαμπ στο οποίο εργάζεται έχουν ήθος, βάσεις, αρχές: αφιέρωσε την πρόκριση στον προκάτοχό του Τραινό Δέλλα και την οικογένειά του.
Και ο Μιχάλης Μπούσης, δικαιωμένος και συγκινημένος έδειξε πόσο αγαπά την ομάδα και το Νησί.
Τη σκυτάλη για το τέλος πήραν ξανά οι οπαδοί: το πάρτι μεταφέρθηκε από το γήπεδο στο κέντρο της πόλης, κράτησε μέχρι τις πρώτες πρωϊνές ώρες και όσοι κατάφεραν να ξυπνήσουν για να πάνε στη δουλειά τους, το μόνο που συζητούσαν ήταν πότε θα βγουν τα εισιτήρια του τελικού!
Ήταν μια ωραία ημέρα η Τετάρτη για το Ηράκλειο.
Ήταν μια μέρα που όλοι περίμεναν, αν όχι εδώ και τρεις δεκαετίες, σίγουρα όμως από την ημέρα που ήρθε ο Μπούσης στην ομάδα.
Ο ΟΦΗ είναι υγιής, ανεξάρτητος (δεν ήταν πάντα αυτονόητο), πατάει γερά στα πόδια του οικονομικά, έχει καλές ακαδημίες, σωστή οργάνωση σε όλα τα επίπεδα. Σε πολλά θέματα είναι και πρωτοπόρος στην Ελλάδα. Έχει στο οργανόγραμμα του ανθρώπους που αναπνέουν ποδόσφαιρο. Απέχει από την τοξικότητα. Είναι ο σύλλογος στον οποίο θέλουν να πάνε οι καλοί Έλληνες ποδοσφαιριστές όπως ο Φούντας και ο Ανδρούτσος. Τι του έλειπε; Η αγωνιστική επιτυχία που θα τα σφράγιζε όλα αυτά. Διότι ό,τι και να λέμε για τα γύρω – γύρω, η ψυχολογία ενός αθλητικού οργανισμού εξαρτάται άμεσα από την πορεία του πιο δημοφιλούς του τμήματος.
Στο αγωνιστικό λοιπόν είχαν γίνει λάθη. Η προσπάθεια που ξεκίνησε με τον Μάικ Μπούση και τους Σαμαράδες και τον Ηλία Πουρσανίδη, κάπου φάνηκε να μένει στη μέση, να χάνει την στόχευσή της. Υπήρξαν εντάσεις και αποχωρήσεις και παράπονα και μουτράκια.
Υπήρξε και ο κίνδυνος να πάνε όλα στράφι; Δεν γνωρίζω, νομίζω ότι ο Μπούσης είναι πολύ πεισματάρης για να παρατήσει, αλλά δεν παίρνω και όρκο.
Υπήρξε πάντως ο κίνδυνος μια ανεπιστρεπτί απογοήτευσης.
Αυτός, πιστεύω ξορκίστηκε με την πρόκριση στον τελικό.
Ναι ο ΟΦΗ, αργά αλλά σταθερά μεγάλωνε έτσι κι αλλιώς, κι ας γελάνε οι φίλοι μου Αρειανοί.
Ωστόσο χρειαζόταν την “έκρηξη” της Τετάρτης.
Για τις γενιές οπαδών που έρχονται (οι περισσότεροι στη Θύρα 4 και πολλοί άλλοι στις κερκίδες, ακόμα και στα δημοσιογραφικά ήταν αγέννητοι ή παιδάκια το 1987).
Για τις γενιές οπαδών που έδωσαν μάχη για ανεξαρτησία και δεν εγκατέλειψαν ποτέ την ομάδα, ούτε στα αλώνια της Γ΄ Εθνικής.
Για όλους όσους αγαπούν άδολα και σταθερά τον ΟΦΗ και είχαν πληγωθεί πολλές φορές και για πολλούς λόγους στο πρόσφατο παρελθόν.
Για το Ηράκλειο και για την Κρήτη.
Για όλα αυτά και ακόμα τόσα, ναι, ήταν ωραία, σχεδόν τέλεια ημέρα η Τετάρτη. Και θα είναι ωραίο και το διάστημα μέχρι τον τελικό – Ευτυχία είναι αυτό που περιμένουμε να ‘ρθει, λέει ο Μανώλης Φάμελος. Και μάλλον έχει δίκιο.
Χρειάζεται, φυσικά δουλειά ώστε τα πολλαπλά οφέλη αυτής της βραδιάς να μην πάνε στράφι και να κεφαλοποιηθούν. Νιώθω ότι ο Μηνάς Λυσσάνδρου το ξέρει καλύτερα από τον καθένα και μαζί με τον Ηλία Πουρσανίδη και το υπόλοιπο τιμ, ήδη σκέφτονται προς την συγκεκριμένη κατεύθυνση.
Προς το παρόν όμως, δικαιούνται και οι ίδιοι να πιουν μια ρακή και να το γιορτάσουν.
Και να φανταστούν, έστω για λίγο, μαζί με όλους εμάς τους υπόλοιπους τι θα γίνει εάν…