Πρώτες μέρες του Αυγούστου και επιστρέφω από τη Δύση της Κρήτης στο Ηράκλειο. Βγαίνω στην εθνική οδό στο ύψος του Ταυρωνίτη· αν και νωρίς το πρωί, η ροή προς Κίσσαμο είναι ήδη πυκνή. Μονάχα το Ελαφονήσι, έχει δέκα χιλιάδες επισκέπτες την ημέρα – χώρια οι πολλοί που πηγαίνουνε Μπάλο-Γραμβούσα, Φαλάσαρνα ή Παλιόχωρα. Ο δρόμος σχετικά καινούργιος, αλλά χωρίς τοιχίο στη μέση· οι επικίνδυνες προσπεράσεις δίνουν και παίρνουν.

Περνώ έξω απ΄τα Χανιά. Για μερικά χιλιόμετρα ησυχάζει ο νους μου· εδώ ο δρόμος έχει διαχωριστικό, με δυο φαρδιές λωρίδες ανά κατεύθυνση συν τη λωρίδα έκτακτης ανάγκης. Βέβαια σε αρκετά σημεία τον χειμώνα μαζεύει νερά στο κεντρικό διάζωμα, κάτι που συμβαίνει και στο αντίστοιχο κομμάτι στο Ηράκλειο, αλλά ευτυχώς που στην Κρήτη δε βρέχει και πολύ.

Μετά τη Σούδα, δράμα· στενός ο δρόμος, με πάμπολλες στροφές. Κάποιοι σαστισμένοι τουρίστες που διάβασαν στον χάρτη ότι θα οδηγήσουν σε εθνικό δίκτυο αλλά τα βρήκαν αλλιώς στην πράξη, δεν ξέρουν πώς να συμπεριφερθούν και πηγαίνουν αδέξια, σχεδόν επάνω στην υποτιθέμενη ΛΕΑ. Ένα απορριμματοφόρο ή ένα λεωφορείο της γραμμής είναι ικανά να δημιουργήσουν κομβόι εκατοντάδων μέτρων.

Στον Άγιο Φανούριο, στον Αποκόρωνα, δεκάδες αυτοκίνητα σταματημένα σχεδόν μέσα στο δρόμο, επάνω στη στροφή. Ν’ ανάψουμε το κεράκι μας να σχωρεθεί η ψυχή μας κι όποιον πάρει ο χάρος. Το ίδιο βιολί και σε πάμπολλες άλλες εκκλησίες, επάνω στον δρόμο κυριολεκτικά, σε όλο το μήκος του έρμου Βόρειου ‘Αξονα.

Η κορύφωση της αγωνίας, μεταξύ Γεωργιούπολης και Επισκοπής. Ουσιαστικά η παλιά εθνική οδός, δρόμος προπολεμικός. Τουρίστες με παιδάκια να περιμένουν να διασχίσουν το οδόστρωμα, από και προς την παραλία. Τσαμπουκαλεμένοι οδηγοί να ξεπροβάλλουν απότομα από τις δεκάδες νόμιμες και παράνομες εισόδους. Άλλοι, να πετάγονται κάθετα στον δρόμο, για να περάσουν στο αντίθετο ρεύμα. Αν πας με περισσότερα από πενήντα χιλιόμετρα την ώρα, βάζεις ζωές σε κίνδυνο.

Στο Ρέθυμνο, ξανά διάζωμα στη μέση· πάλι καλά που υπάρχουν κι αυτά τα διαλείμματα υποτυπώδους κανονικότητας και παίρνεις κουράγιο να συνεχίσεις. Λίγο πριν τις στροφές με την ανάποδη κλίση στις Σίσσες, συναντώ ένα φορτηγό φορτωμένο με σκραπ. Η ουρά πίσω του, πρέπει να ξεπερνά τα δυο χιλιόμετρα. Ένα αγροτικό βγάζει φλας και μας προσπερνά κατά δεκάδες μπαίνοντας στο αντίθετο ρεύμα, δίχως καμία ορατότητα στις κλειστές στροφές. Συνοδηγός ένα μικρό παιδί που δε φορά καν ζώνη ασφαλείας. Στις απότομες στροφές μετά τη Λυγαριά, κάποιοι μετατρέπουν την καμπύλη σε ευθεία, αδιαφορώντας για το ρεύμα κυκλοφορίας στο οποίο βρίσκονται.

Με τα πολλά, μπαίνω ξανά σε δρόμο με διαχωριστικό διάζωμα φτάνοντας στα Λινοπεράματα. Τα κατάφερα κι ετούτη τη φορά κι έφτασα στο σπίτι.

Όποιος οδηγεί στην Κρήτη, ειδικά το καλοκαίρι, αντιλαμβάνεται πως το νησί έχει εθνικό δίκτυο οδήγησης μόνο κατ’ ευφημισμό. Και δε χρειάζεται μεγάλη σοφία για να καταλάβει κάποιος πως ο σχεδιασμός και η αποπεράτωση ενός κανονικού αυτοκινητοδρόμου που θα ενώνει τις πολιτείες του νησιού, δεν είναι απλώς έργο ύψιστης σημασίας, αλλά ζωτικής ανάγκης.

Πρέπει επιτέλους να κατασκευαστεί. Με οποιονδήποτε τρόπο και κόστος.

Ο Λευτέρης Κουγιουμουτζής είναι Μαθηματικός.