Η φετινή πρόκριση του ΟΦΗ στον τελικό του κυπέλλου Ελλάδος διαφέρει από την περσινή αλλά στηρίχθηκε σε εκείνη. Διαφέρει διότι φέτος το δρόμο για το Πανθεσσαλικό δεν τον έστρωσε η κληρωτίδα.
Τον έστρωσε ο ίδιος ο ΟΦΗ με το ποδόσφαιρο του. Με το ποδόσφαιρο του πέταξε έξω την ΑΕΚ, με τεράστια και πανάξια νίκη μέσα στη Νέα Φιλαδέλφεια, με το ποδόσφαιρο του έδειξε ξεκάθαρα στον πρώτο ημιτελικό ότι είναι ομάδα που μπορεί να παίξει στα ίσια τον φετινό, εξαιρετικό Λεβαδειακό και τον νίκησε στο πρωτάθλημα και του πήρε τον αέρα και πήρε και ο ίδιος ψυχολογία και αυτοπεποίθηση.
Και μετά ήρθε η ρεβάνς, η αποβολή του Σαλσέδο, τα ζόρια. Εκεί λοιπόν μέτρησε η περσινή εμπειρία. Οι περισσότεροι από τους παίκτες του ΟΦΗ το είχαν ξανακάνει λίγους μήνες πριν. Οι περισσότεροι παίκτες του Λεβαδειακού όχι. Φάνηκε. Όσο περνούσε η ώρα το άγχος και η πίεση του αριθμητικού πλεονεκτήματος λύγισε τους γηπεδούχους.
Ο ΟΦΗ με ψυχραιμία, τακτική προσήλωση και βέβαια με το πάθος που ξεκινούσε από την εκπληκτική κερκίδα και κατέληγε στα πόδια και στο βλέμμα όλων των ποδοσφαιριστών πήρε το εισιτήριο για τον τελικό. Υπό τις προϋποθέσεις που επιτεύχθηκε, αυτή η πρόκριση είναι η μεγαλύτερη της ιστορίας του.
Το κεφάλαιο της φετινής πορείας του ΟΦΗ μέχρι τον τελικό, το κεφάλαιο που γράφουν ο Χρήστος Κόντης και οι παίκτες του, βαραίνει και άλλο την -έτσι κι αλλιώς- βαριά φανέλα του, πολύ περισσότερο από όσο το περσινό. Και βέβαια δεν έχει ολοκληρωθεί ακόμη..
