Στο Πενταμελές Εφετείο Πλημμελημάτων Αθηνών η δίκη συνεχίστηκε σήμερα με τις συγκλονιστικές καταθέσεις διασωθέντων και ανθρώπων που έχασαν δικούς τους ανθρώπους.
Πρώτη μάρτυς σήμερα κατέθεσε η Δήμητρα Κατσορίδα που βρέθηκε για ώρες στην θάλασσα και διασώθηκε, μαζί με άλλους, από ένα μεγάλο αλιευτικό γύρω στις 11 το βράδυ.
Η μάρτυρας, όπως κατέθεσε, βρισκόταν στο σπίτι της στο Μάτι όταν η φωτιά πλησίαζε τον οικισμό και κόπηκε το ρεύμα. Αμέσως, σκέφτηκε αυτά που άκουγε από παιδί, ότι δηλαδή η σωτηρία σε περίπτωση φωτιάς είναι η θάλασσα.
«Βγήκα με το αυτοκίνητο γύρω στις 18.30 και είδα δύο δέντρα να φλέγονται. Αποφάσισα να πάω στην θάλασσα. Να σας πω την αλήθεια, εκείνη την στιγμή, η τελική μου επιλογή ήταν καλύτερα πνιγμένη παρά καμμένη», είπε.
Από την κατάθεση της μάρτυρας, προέκυψε ότι το Λιμενικό Σώμα, μέσω του τοπικού Λιμενάρχη, γνώριζε από τις επτά παρά, εκείνο το απόγευμα ότι βρίσκονταν άνθρωποι στην θάλασσα πλην όμως δεν αντέδρασε για την διάσωση τους.
Ακόμη, η μάρτυρας είπε πως «όταν βρέθηκε στο νερό ήταν πολλοί γύρω της και ότι υπολόγισε πως υπήρχαν 700 με 1.000 άνθρωποι στην θάλασσα».
«Από τις 7 παρά 20 έως τις 10.30 που είδα το αλιευτικό που μας έσωσε, δεν υπήρχε κανένα σκάφος του Λιμενικού. Υπήρχε σκοτάδι και φόβος» πρόσθεσε.
Μάλιστα όπως ανέφερε, όταν πλέον το ψαράδικό τους πήγε στην Ραφήνα «και ήρθε μια Λιμενικός και μου ζήτησε να της πω “καθαρά” το όνομα μου, της απάντησα με πικροχολο σχόλιο. Της είπα ” εσάς η προσπάθεια σας εξαντλείται να με διαγράψετε από τον κατάλογο των αγνοουμένων».
Λίγες μέρες μετά, που τηλεφώνησα στο Λιμεναρχείο για να μου πουν τα στοιχεία του αλιευτικού που μας έσωσε, ο Λιμενάρχης μου είπε: «Καλημέρα σας! Ελπίζω να θεωρείτε ότι συνεισφέραμε στην διάσωση σας”. Του απάντησα ” Τινι τρόπω συνεισφέρατε;”.. Μου είπε πως “Δεν μπορούσαμε να έρθουμε διότι θα θερίζαμε κεφάλια” . Τον ρώτησα “Εννοείτε ότι ήταν μεγάλα τα καράβια ; ” και μου απάντησε θετικά».
Ακόμη κατέθεσαν σήμερα η χήρα και τα δύο παιδιά του Παύλου Τσαρμπου που απανθρακωθηκε όταν η φωτιά κατέβηκε στο Μάτι . «Το ίδιο μας το κράτος, μας κήρυξε τον πόλεμο…Τρέχαμε πανικόβλητοι. Εκτός από τους ανθρώπους μας που χάσαμε, τόσοι εγκαυματίες ταλαιπωρούνται ακόμα. Με πεταμένες σάρκες κολυμπούσαν επί ώρες. Πάλευαν στα κύματα με καμένες τις σάρκες τους. Που ζούμε; Είμαστε μέσα στην πρωτεύουσα της χώρας μας . Έλεος” ανέφερε χαρακτηριστικά και με οργισμένο ύφος η χήρα του εκλιπόντος.
Ο γιος και η κόρη του Παύλου Τσαρμπου με μεγάλη φόρτιση, ζήτησαν από το δικαστήριο να υποδείξει όσους ευθύνονται. ” Θέλω να ξέρω ποιός ευθύνεται. Βλέπουμε να πετάνε τις ευθύνες ο ένας στον άλλον και εμάς καταστράφηκε η ζωή μας. Χάθηκαν άνθρωποι γιατί δεν υπήρχε ενημέρωση και καμιά μέριμνα. Ποιός ευθύνεται; Θέλω να μου πείτε ” είπε ο γιός του θύματος.
Μεταξύ άλλων στο δικαστήριο κατέθεσε και η αδελφή του Γρηγόρη Φύτρου που χάθηκε με τα δύο ανήλικα παιδιά του το τραγικό εκείνο απόγευμα στο Μάτι . ” Δεν είχε καμία ενημέρωση ο αδελφός μου. Αυτοβούλως προσπάθησε να σωθεί και να σώσει τα παιδιά του” είπε η Μαργαρίτα Φύτρου και συνέχισε: ” Η οδός διαφυγής έγινε θανάσιμη παγίδα για τον αδελφό μου και τα παιδιά του. Η ανήψια μου βρέθηκε στο κενό. Στο κτήμα Φράγκου ο αδελφός μου ,ο γιος του και τόσοι άλλοι άνθρωποι…».
Η μάρτυρας είπε επίσης: «Η τραγική ειρωνεία είναι πως τα υλικά αγαθά, το σπίτι, όλα, έμειναν ανέπαφα. Οι ψυχές χάθηκαν».
Η μητέρα και η ανηψιά της Παναγιώτας Μαλαίνου προσπάθησαν μαζί να γλυτώσουν από την πύρινη λαίλαπα στο Μάτι αλλά χωρίστηκαν στη θάλασσα. Η μάρτυρας περιέγραψε το Γολγοθά που πέρασε μέχρι να μάθει ότι η ανίψια της σώθηκε αλλά η μητέρα της ήταν νεκρή τονίζοντας την τραγική απουσία αστυνομίας, πυροσβεστικής και λιμενικού.
Είπε χαρακτηριστικά: «Όσοι σώθηκαν, σώθηκαν μόνοι τους. Όσοι κάηκαν, κάηκαν μόνοι τους… Ήταν όλα διαλυμένα εκείνη τη νύχτα».
Ο μηχανικός, αναπληρωτής καθηγητής στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Ιάκωβος Ποταμιάνος, που είχε χτίσει σπίτι στην περιοχή, κατέθεσε πως όταν το 2006 είχε φωτιά στην Καλλιτεχνούπολη, περιπολικό με ντουτουκα είχε ειδοποιήσει τους κατοίκους να απομακρυνθούν.
«Το 2018 ήταν η πιο ήσυχη πυρκαγιά που έχει περάσει. Ούτε καμπάνες, ούτε ντουτουκες. Σαν να μην υπήρχε κράτος πριν. Σα να ζούσαμε ξεκομμένοι στα βουνά…».
Ο μάρτυρας είπε πως ήταν επιλογή του τότε Πρωθυπουργού να μην ενεργοποιήσει την διαδικασία για την εφαρμογή του 112 ,που ήταν απόφαση της Ε.Ε. Περιγράφοντας την διαφυγή του ίδιου της συζύγου και της μητέρας του, ο μάρτυρας είπε «Η επιβίωση μας ήταν εντελώς συμπωματική».