Το παρανάλωμα του πυρός από το οποίο δοκιμάζεται η χώρα, αποδεικνύει για μία ακόμη φορά ότι το «όλον σύστημα» της μεταπολιτευτικής περιόδου, ανεξαρτήτως του  ποιοι είναι στην κυβέρνηση, δείχνει μια παθογένεια που επιβάλλει άμεση επανατοποθέτηση της
κοινωνίας  και της πολιτικής σε ό,τι αφορά εν γένει τα κοινωνικά, ατομικά και πολιτικά δικαιώματα, αλλά και ευρύτερα το δημόσιο συμφέρον.

Σε πολιτικό-κοινωνικό και οικονομικό επίπεδο έχει αποδειχθεί ότι η Ελλάδα είναι υποταγμένη στους δανειστές, στο πλαίσιο μιας χρεωδουλοπαροικίας που δεν αξίζει στο λαό μας και στην ιστορία του τόπου μας.

Περαιτέρω δεν αξίζει στη χώρα μας να μην αξιοποιείται ο γεωπολιτικός και γεωστρατηγικός της ρόλος.  Το πολιτικό δε προσωπικό που εκπροσωπεί την χώρα, δεν αισθάνεται ότι μπορεί ακόμη και να «αρνηθεί» (!)  πολιτικές που επιτάσσει η «ελίτ των Βρυξελλών – Φρανκφούρτης».

•ΤΟ VETO ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΡΕΑΛΙΣΤΙΚΗ ΑΝΥΠΑΚΟΗ

Και τούτο παρά το δεδομένο ότι σε πλείστες περιπτώσεις απαιτείται ομοφωνία, οπότε η διαφωνία είναι θεσμοθετημένη, δηλαδή έχει «ρεαλιστική βάση»  και στηρίζεται στη νόμιμη προϋπόθεση του νομικού όρου της «αρνησικυρίας-veto». Αναφέρομαι στον όρο «ρεαλιστική ανυπακοή»  που πρέπει να μεταβολιστεί στο κοινωνικό σώμα ως υφιστάμενο δικαίωμα δυνάμενο να ασκείται κατά τις περιστάσεις για την υπεράσπιση του δημοσίου συμφέροντος.

Η Ελλάδα σε μέγιστο ποσοστό, έχει φροντίσει μέσω του «μεταπολιτευτικού πολιτικού της συστήματος», να εξαρτάται σε μια σειρά από υλικά και αγαθά που συναρτώνται ευθέως _τόσο_ με την εθνική άμυνα _όσο_ και με την εσωτερική ασφάλεια.

Επ’αυτού τα κόμματα της μεταπολίτευσης δεν έχουν αποδείξει ότι ο γνώμονας της προμήθειας των εξοπλισμών άμυνας και ασφάλειας αφορά αποκλειστικώς στις ανάγκες της χώρας και όχι στις διαρκείς διεθνείς υποχρεώσεις της χώρας. Η προμήθεια δηλαδή του υλικού που αφορά στην άμυνα και την ασφάλεια ,δεν φαίνεται να προσδιορίζεται από «αμυντικό δόγμα» αποτρεπτικής ισχύος,αλλά μάλλον από την εξυπηρέτηση των διεθνών σχέσεων της χώρας. Επίσης ένα κρίσιμο «αντικείμενο» δημοσίου συμφέροντος της μεταπολιτευτικής περιόδου  το οποίο έχει αγνοηθεί σε μέγιστο βαθμό ήταν και είναι εκείνο της λεγόμενης «πολιτικής προστασίας».

Ακόμη και μέχρι πρότινος οι πρόνοιες της δημόσιας διοίκησης για την πολιτική προστασία ήταν στο επίπεδο μιας  γραμματείας, σε μια χώρα που σε σοβαρό βαθμό  δοκιμάζεται από σεισμούς και σε  σοβαρό σοβαρό επίσης βαθμό απειλείται με χρήση βίας από γειτονική χώρα.

Πέτρος Μηλιαράκης

Ο Πέτρος Μηλιαράκης δικηγορεί στα Ανώτατα Ακυρωτικά Δικαστήρια της Ελλάδας και στα Ευρωπαϊκά Δικαστήρια του Στρασβούργου και του Λουξεμβούργου (ECHR και GC- EU).